Fjalimi i plotë/Si e justifikon Putin sulmin në Ukrainë, i kujton Europës Luftën e Dytë Botërore dhe Kosovën

Presidenti rus, Vladimir Putin ka mbajtur një fjalim të gjatë përpara mediave për të justifikuar ndërhyrjen e tij në Ukrainë. Ai ka shfrytëzuar ngjarjet e mëparshme historike që nga Lufta e Dytë Botërore, shpërbërja e Bashkimit Sovjetik si dhe luftërat në Serbi, Siri dhe Irak për të thënë se Rusia nuk mund të qëndrojë më duarkryq.

FJALIMI I PLOTË:

E konsideroj të nevojshme sot të flas sërish për ngjarjet tragjike në Donbas dhe për aspektet kyçe të garantimit të sigurisë së Rusisë.

Do të filloj me atë që thashë në fjalimin tim më 21 shkurt 2022. Fola për shqetësimet dhe shqetësimet tona më të mëdha dhe për kërcënimet themelore që politikanët e papërgjegjshëm perëndimorë i krijuan Rusisë në mënyrë të vazhdueshme, në mënyrë të vrazhdë dhe pa teklif nga viti në vit. E kam fjalën për zgjerimin drejt lindjes së NATO-s, e cila po e afron infrastrukturën e saj ushtarake gjithnjë e më pranë kufirit rus.

Është fakt që gjatë 30 viteve të fundit ne jemi përpjekur me durim të arrijmë një marrëveshje me vendet kryesore të NATO-s për parimet e sigurisë së barabartë dhe të pandashme në Evropë. Në përgjigje të propozimeve tona, ne u përballëm pa ndryshim ose me mashtrime dhe gënjeshtra cinike, ose me përpjekje për presion dhe shantazh, ndërsa aleanca e Atlantikut të Veriut vazhdoi të zgjerohej pavarësisht protestave dhe shqetësimeve tona. Makina e saj ushtarake po lëviz dhe, siç thashë, po i afrohet kufirit tonë.

Pse po ndodh kjo? Nga erdhi kjo mënyrë e paturpshme. Cili është shpjegimi i këtij qëndrimi përçmues ndaj interesave dhe kërkesave tona absolutisht legjitime?

Përgjigja është e thjeshtë. Gjithçka është e qartë. Në fund të viteve 1980, Bashkimi Sovjetik u dobësua dhe më pas u shpërbë. Ajo përvojë duhet të na shërbejë si një mësim i mirë, sepse na ka treguar se paraliza e pushtetit dhe e vullnetit është hapi i parë drejt degradimit dhe harresës së plotë. Ne humbëm besimin vetëm për një moment, por mjaftoi për të prishur ekuilibrin e forcave në botë.

Si rezultat, traktatet dhe marrëveshjet e vjetra nuk janë më efektive. Përgjërimet dhe kërkesat nuk ndihmojnë. Çdo gjë që nuk i përshtatet shtetit dominues denoncohen si arkaike, të vjetëruara dhe të  padobishme. Në të njëjtën kohë, çdo gjë që ajo e konsideron të dobishme paraqitet si e vërteta përfundimtare dhe u detyrohet të tjerëve pavarësisht kostos, në mënyrë abuzive dhe me çdo mjet në dispozicion. Ata që refuzojnë të respektojnë i nënshtrohen taktikave të krahut të fortë.

Ajo që po them tani nuk ka të bëjë vetëm me Rusinë dhe Rusia nuk është i vetmi vend që shqetësohet për këtë. Kjo ka të bëjë me të gjithë sistemin e marrëdhënieve ndërkombëtare, dhe ndonjëherë edhe me aleatët e SHBA-së. Rënia e Bashkimit Sovjetik çoi në një rindarje të botës dhe normat e së drejtës ndërkombëtare që u zhvilluan në atë kohë – dhe më e rëndësishmja prej tyre, normat themelore që u miratuan pas Luftës së Dytë Botërore dhe formalizuan kryesisht rezultatin e saj – erdhën në rrugën e atyre që e shpallën veten fitues të Luftës së Ftohtë.

Natyrisht, praktika, marrëdhëniet ndërkombëtare dhe rregullat që i rregullonin ato duhej të merrnin parasysh ndryshimet që ndodhën në botë dhe në ekuilibrin e forcave. Megjithatë, kjo duhet të ishte bërë në mënyrë profesionale, pa probleme, me durim dhe me respektin e duhur për interesat e të gjitha shteteve dhe përgjegjësinë e vet. Në vend të kësaj, ne pamë një gjendje euforie të krijuar nga ndjenja e epërsisë absolute, një lloj absolutizmi modern, shoqëruar me standardet e ulëta kulturore dhe arrogancën e atyre që formulonin dhe nxirrnin vendime që u përshtateshin vetëm atyre. Situata mori një tjetër drejtim.

Ka shumë shembuj për këtë. Së pari, një operacion i përgjakshëm ushtarak u zhvillua kundër Beogradit, pa sanksionin e Këshillit të Sigurimit të OKB-së, por me avionë luftarakë dhe raketa të përdorura në zemër të Evropës. Bombardimet e qyteteve paqësore dhe infrastrukturës jetike vazhduan për disa javë. Më duhet t’i kujtoj këto fakte, sepse disa kolegë perëndimorë preferojnë t’i harrojnë, dhe kur përmendëm ngjarjen, ata preferojnë të shmangin të folurit për të drejtën ndërkombëtare, në vend që të theksojnë rrethanat që ata i interpretojnë ashtu siç e mendojnë të nevojshme.

Më pas erdhi radha e Irakut, Libisë dhe Sirisë. Përdorimi i paligjshëm i fuqisë ushtarake kundër Libisë dhe shtrembërimi i të gjitha vendimeve të Këshillit të Sigurimit të OKB-së për Libinë e rrënuan shtetin, krijuan një seli të madhe të terrorizmit ndërkombëtar dhe e shtynë vendin drejt një katastrofe humanitare, në vorbullën e një lufte civile, e cila ka vazhduar aty prej vitesh. Tragjedia, e cila u krijua për qindra mijëra dhe madje miliona njerëz jo vetëm në Libi, por në të gjithë rajonin, ka çuar në një eksod në shkallë të gjerë nga Lindja e Mesme dhe Afrika e Veriut drejt Evropës.

Një fat i ngjashëm ishte përgatitur edhe për Sirinë. Operacionet luftarake të kryera nga koalicioni perëndimor në atë vend pa miratimin e qeverisë siriane ose sanksionin e Këshillit të Sigurimit të OKB-së mund të përkufizohen vetëm si agresion dhe ndërhyrje.

Por shembulli që veçohet nga ngjarjet e mësipërme është, natyrisht, pushtimi i Irakut pa asnjë bazë ligjore. Ata përdorën pretekstin e informacionit të besueshëm të disponueshëm të SHBA-ve për praninë e armëve të shkatërrimit në masë në Irak. Për të vërtetuar këtë pretendim, Sekretari i Shtetit i SHBA-së mbajti publikisht një shishkë me “fuqi të bardhë”, për ta parë e gjithë bota, duke siguruar komunitetin ndërkombëtar se ishte një agjent i luftës kimike i krijuar në Irak. Më vonë doli se e gjithë kjo ishte një falsifikim dhe mashtrim, dhe se Iraku nuk kishte asnjë armë kimike. E pabesueshme dhe tronditëse por e vërtetë. Ne ishim dëshmitarë të gënjeshtrave të bëra në nivelin më të lartë shtetëror dhe të shprehura nga foltorja e lartë e OKB-së. Si rezultat, ne shohim një humbje të jashtëzakonshme në jetë njerëzore, dëmtime, shkatërrime dhe një rritje kolosale të terrorizmit.

Në përgjithësi, duket se pothuajse kudo, në shumë rajone të botës ku Shtetet e Bashkuara sollën ligjin dhe rendin e tyre, kjo krijoi plagë të përgjakshme, jo shëruese dhe mallkimin e terrorizmit dhe ekstremizmit ndërkombëtar. Unë kam përmendur vetëm shembujt më evidentë, por jo të vetëm të mospërfilljes së ligjit ndërkombëtar.

Ky grup përfshin premtime për të mos zgjeruar NATO-n drejt lindjes as për një centimetër. Të ritheksoj: na kanë mashtruar, ose thënë thjesht na kanë luajtur. Sigurisht, shpesh dëgjohet se politika është një biznes i ndyrë. Mund të jetë, por nuk duhet të jetë aq e pistë sa është tani, jo në një masë të tillë. Kjo lloj sjelljeje kon-artiste është në kundërshtim jo vetëm me parimet e marrëdhënieve ndërkombëtare, por dhe mbi të gjitha me normat përgjithësisht të pranuara të moralit dhe etikës. Ku është drejtësia dhe e vërteta këtu? Vetëm gënjeshtra dhe hipokrizi përreth.

Rastësisht, politikanë, politologë dhe gazetarë amerikanë shkruajnë dhe thonë se një “perandori e vërtetë e gënjeshtrave” është krijuar brenda Shteteve të Bashkuara vitet e fundit. Është e vështirë të mos pajtohesh me këtë – është vërtet kështu. Por nuk duhet të jemi modest për këtë: Shtetet e Bashkuara janë ende një vend i madh dhe një fuqi sistem-formuese. Të gjithë satelitët e saj jo vetëm që i thonë po me përulësi dhe bindje dhe e papagallizojnë me pretekstin më të vogël, por edhe imitojnë sjelljen e tij dhe pranojnë me entuziazëm rregullat që u ofron. Prandaj, mund të thuhet me arsye dhe besim të mirë se i gjithë i ashtuquajturi bllok perëndimor i formuar nga Shtetet e Bashkuara sipas imazhit dhe ngjashmërisë së tij është, në tërësinë e tij, po e njëjta “perandori e gënjeshtrës”.

 

Sa i përket vendit tonë, pas shpërbërjes së BRSS, duke pasur parasysh gjithë hapjen e paprecedentë të Rusisë së re moderne, gatishmërinë e saj për të punuar me ndershmëri me Shtetet e Bashkuara dhe partnerët e tjerë perëndimorë dhe çarmatimin praktikisht të njëanshëm, ata u përpoqën menjëherë të na shtrydhnin dhe të na shkatërronin plotësisht. Kështu ishte në vitet 1990 dhe në fillim të viteve 2000, kur i ashtuquajturi Perëndim kolektiv po mbështeste në mënyrë aktive separatizmin dhe bandat e mercenarëve në Rusinë jugore. Çfarë viktimash, çfarë humbjesh duhej të përballonim dhe çfarë sprovash duhej të kalonim në atë kohë para se të thyenim kurrizin e terrorizmit ndërkombëtar në Kaukaz! Ne e kujtojmë këtë dhe nuk do ta harrojmë kurrë.

E thënë siç duhet, përpjekjet për të na përdorur në interesat e tyre nuk kanë pushuar kurrë deri vonë: ata u përpoqën të shkatërronin vlerat tona tradicionale dhe të na detyronin vlerat e tyre të rreme që do të gërryenin ne, njerëzit tanë nga brenda, qëndrimet që ata kanë imponuar në mënyrë agresive. Qëndrime që drejtpërsëdrejti po çojnë në degradim dhe degjenerim, sepse janë në kundërshtim me natyrën njerëzore. Kjo nuk do të ndodhë. Askush nuk ia ka dalë ta bëjë këtë, as nuk do të ketë sukses tani.

Pavarësisht gjithë kësaj, në dhjetor 2021, ne bëmë një përpjekje tjetër për të arritur marrëveshje me Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj mbi parimet e sigurisë evropiane dhe moszgjerimin e NATO-s. Përpjekjet tona ishin të kota. Shtetet e Bashkuara nuk e kanë ndryshuar qëndrimin e tyre. Nuk beson se është e nevojshme të pajtohemi për një çështje që është kritike për ne. Shtetet e Bashkuara po ndjekin objektivat e veta, duke lënë pas dore interesat tona.

Sigurisht, kjo situatë ngre një pyetje: çfarë ndodh më pas, çfarë të presim? Nëse historia është një udhërrëfyes, ne e dimë se në 1940 dhe në fillim të 1941 Bashkimi Sovjetik bëri përpjekje të mëdha për të parandaluar luftën ose të paktën për të vonuar shpërthimin e saj. Për këtë qëllim, BRSS u përpoq të mos provokonte agresorin e mundshëm deri në fund, duke u përmbajtur ose shtyrë përgatitjet më urgjente dhe më të dukshme që duhej të bënte për t’u mbrojtur nga një sulm i afërt. Kur më në fund veproi, ishte tepër vonë.

Si rrjedhojë, vendi nuk ishte i përgatitur për t’iu kundërvënë pushtimit të Gjermanisë naziste, e cila sulmoi Atdheun tonë më 22 qershor 1941, pa shpallur luftë. Vendi ndaloi armikun dhe vazhdoi ta mposhtte, por kjo pati një kosto të jashtëzakonshme. Përpjekja për të qetësuar agresorin në prag të Luftës së Madhe Patriotike doli të ishte një gabim që pati një kosto të lartë për popullin tonë. Në muajt e parë pas shpërthimit të armiqësive, ne humbëm territore të gjera me rëndësi strategjike, si dhe miliona jetë. Këtë gabim nuk do ta bëjmë për herë të dytë. Nuk kemi të drejtë ta bëjmë këtë.

Ata që aspirojnë dominimin global e kanë cilësuar publikisht Rusinë si armikun e tyre. Ata e bënë këtë pa u ndëshkuar. Ata nuk kishin arsye të vepronin në këtë mënyrë. Është e vërtetë se ata kanë aftësi të konsiderueshme financiare, shkencore, teknologjike dhe ushtarake. Ne jemi të vetëdijshëm për këtë dhe kemi një pikëpamje objektive për kërcënimet ekonomike, ashtu si aftësia jonë për t’iu kundërvënë këtij shantazhi të pamend dhe të pafund. Më lejoni të ritheksoj se ne nuk kemi iluzione në këtë drejtim dhe jemi jashtëzakonisht realistë në vlerësimet tona.

Përsa i përket çështjeve ushtarake, edhe pas shpërbërjes së BRSS dhe humbjes së një pjese të konsiderueshme të aftësive të saj, Rusia e sotme mbetet një nga shtetet më të fuqishme bërthamore. Për më tepër, ka një avantazh të caktuar në disa armë të fundit. Në këtë kontekst, nuk duhet të ketë dyshim për askënd se çdo agresor potencial do të përballet me disfatë dhe pasoja ogurzeza nëse sulmon drejtpërdrejt vendin tonë.

Në të njëjtën kohë, teknologjia, përfshirë në sektorin e mbrojtjes, po ndryshon me shpejtësi. Një ditë është njëri lider dhe nesër një tjetër, por një prani ushtarake në territoret në kufi me Rusinë, nëse e lejojmë të vazhdojë, do të qëndrojë për dekadat e ardhshme ose ndoshta përgjithmonë, duke krijuar një kërcënim gjithnjë në rritje dhe krejtësisht të papranueshëm për Rusinë.

Edhe tani, me zgjerimin e NATO-s drejt lindjes, situata për Rusinë është bërë më e keqe dhe më e rrezikshme nga viti në vit. Për më tepër, këto ditët e fundit udhëheqja e NATO-s ka qenë e prerë në deklaratat e saj se ata duhet të përshpejtojnë dhe rrisin përpjekjet për të afruar infrastrukturën e aleancës me kufijtë e Rusisë. Me fjalë të tjera, ata kanë ashpërsuar pozicionin e tyre. Nuk mund të rrimë kot dhe të vëzhgojmë pasivisht këto zhvillime. Kjo do të ishte një gjë absolutisht e papërgjegjshme për të bërë për ne.

Çdo zgjerim i mëtejshëm i infrastrukturës së aleancës së Atlantikut të Veriut ose përpjekjet e vazhdueshme për të fituar një bazë ushtarake në territorin ukrainas janë të papranueshme për ne. Natyrisht, pyetja nuk ka të bëjë me vetë NATO-n. Ai shërben thjesht si një mjet i politikës së jashtme të SHBA-së. Problemi është se në territoret ngjitur me Rusinë, që duhet të theksoj se është toka jonë historike, po merr formë armiqësore “anti-Rusi”. E kontrolluar plotësisht nga jashtë, ajo po bën gjithçka për të tërhequr forcat e armatosura të NATO-s dhe për të marrë armë moderne.

Për Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e saj, kjo është një politikë e frenimit të Rusisë, me dividentë të dukshëm gjeopolitikë. Për vendin tonë është çështje jete a vdekjeje, çështje e së ardhmes sonë historike si komb. Ky nuk është një ekzagjerim; ky është një fakt. Ai nuk është vetëm një kërcënim real për interesat tona, por edhe për ekzistencën e shtetit tonë dhe për sovranitetin e tij. Është vija e kuqe për të cilën kemi folur në shumë raste. E kanë kaluar.

Kjo më sjell në situatën në Donbass. Mund të shohim se forcat që organizuan grushtin e shtetit në Ukrainë në vitin 2014 kanë marrë pushtetin, po e mbajnë atë me ndihmën e procedurave zbukuruese zgjedhore dhe kanë braktisur rrugën e një zgjidhjeje paqësore të konfliktit. Për tetë vjet, për tetë vjet pafund ne kemi bërë gjithçka që është e mundur për të zgjidhur situatën me mjete politike paqësore. Gjithçka ishte e kotë.

Siç thashë në fjalimin tim të mëparshëm, nuk mund të shikoni pa dhembshuri se çfarë po ndodh atje. U bë e pamundur të tolerohej. Ne duhej ta ndalonim atë mizori, atë gjenocid të miliona njerëzve që jetojnë atje dhe që i kishin varur shpresat te Rusia, te të gjithë ne. Janë aspiratat e tyre, ndjenjat dhe dhimbja e këtyre njerëzve që ishin forca kryesore motivuese pas vendimit tonë për të njohur pavarësinë e republikave popullore të Donbasit.

Unë do të doja të theksoja më tej sa vijon. Të fokusuar në qëllimet e tyre, vendet kryesore të NATO-s po mbështesin nacionalistët e ekstremit të djathtë dhe neo-nazistët në Ukrainë, ata që kurrë nuk do t’i falin popullit të Krimesë dhe Sevastopolit që lirisht të bëjnë një zgjedhje për t’u ribashkuar me Rusinë.

Ata padyshim që do të përpiqen të sjellin luftë në Krime ashtu siç kanë bërë në Donbass, për të vrarë njerëz të pafajshëm ashtu siç bënë anëtarët e njësive ndëshkuese të nacionalistëve ukrainas dhe bashkëpunëtorët e Hitlerit gjatë Luftës së Madhe Patriotike. Ata gjithashtu kanë paraqitur hapur pretendime për disa rajone të tjera ruse.

 

Nëse shikojmë sekuencën e ngjarjeve dhe raportet që vijnë, përballja midis Rusisë dhe këtyre forcave nuk mund të shmanget. Është vetëm çështje kohe. Ata po përgatiten dhe presin momentin e duhur. Për më tepër, ata shkuan aq larg sa aspironin të merrnin armë bërthamore. Ne nuk do ta lejojmë këtë të ndodhë.

Tashmë kam thënë se Rusia e pranoi realitetin e ri gjeopolitik pas shpërbërjes së BRSS. Ne i kemi trajtuar me respekt të gjitha shtetet e reja post-sovjetike dhe do të vazhdojmë të veprojmë në këtë mënyrë. Ne respektojmë dhe do të respektojmë sovranitetin e tyre, siç dëshmohet nga ndihma që i dhamë Kazakistanit kur u përball me ngjarje tragjike dhe një sfidë për shtetësinë dhe integritetin e tij. Megjithatë, Rusia nuk mund të ndihet e sigurt, të zhvillohet dhe të ekzistojë ndërsa përballet me një kërcënim të përhershëm nga territori i Ukrainës së sotme.

Më lejoni t’ju kujtoj se në vitet 2000-2005 ne përdorëm ushtrinë tonë për të zmbrapsur terroristët në Kaukaz dhe u ngritëm për integritetin e shtetit tonë. Ne e ruajtëm Rusinë. Në vitin 2014, ne mbështetëm njerëzit e Krimesë dhe Sevastopolit. Në vitin 2015, ne përdorëm Forcat tona të Armatosura për të krijuar një mburojë të besueshme që parandaloi terroristët nga Siria të depërtonin në Rusi. Kjo ishte një çështje për të mbrojtur veten. Nuk kishim zgjidhje tjetër.

E njëjta gjë po ndodh edhe sot. Ata nuk na lanë asnjë mundësi tjetër për të mbrojtur Rusinë dhe popullin tonë, përveç atij që ne jemi të detyruar të përdorim sot. Në këto rrethana, ne duhet të marrim masa të guximshme dhe të menjëhershme. Republikat popullore të Donbasit i kanë kërkuar ndihmë Rusisë.

Në këtë kontekst, në përputhje me nenin 51 (Kapitulli VII) të Kartës së OKB-së, me lejen e Këshillit të Federatës së Rusisë, dhe në zbatim të traktateve të miqësisë dhe ndihmës reciproke me Republikën Popullore të Donetskut dhe Republikën Popullore të Luganskut, të ratifikuara nga Asambleja Federale më 22 shkurt mora një vendim për të kryer një operacion special ushtarak.

Qëllimi i këtij operacioni është mbrojtja e njerëzve që prej tetë vitesh po përballen me poshtërimin dhe gjenocidin e kryer nga regjimi i Kievit. Për këtë qëllim, ne do të kërkojmë çmilitarizimin dhe denazifikimin e Ukrainës, si dhe nxjerrjen në gjyq të atyre që kryen krime të shumta të përgjakshme kundër civilëve, përfshirë kundër qytetarëve të Federatës Ruse.

Nuk është plani ynë për të pushtuar territorin ukrainas. Ne nuk kemi ndërmend t’i imponojmë askujt asgjë me dhunë. Në të njëjtën kohë, ne kemi dëgjuar një numër në rritje deklaratash që vijnë nga Perëndimi se nuk ka më nevojë të respektohen dokumentet që përcaktojnë rezultatet e Luftës së Dytë Botërore, të nënshkruara nga regjimi totalitar Sovjetik. Si mund t’i përgjigjemi kësaj?

Rezultatet e Luftës së Dytë Botërore dhe sakrificat që populli ynë duhej të bënte për të mposhtur nazizmin janë të shenjta. Kjo nuk bie ndesh me vlerat e larta të të drejtave dhe lirive të njeriut në realitetin që u shfaq gjatë dekadave të pasluftës. Kjo nuk do të thotë se kombet nuk mund të gëzojnë të drejtën e vetëvendosjes, e cila është e parashikuar në nenin 1 të Kartës së OKB-së.

Më lejoni t’ju kujtoj se njerëzit që jetojnë në territore që janë pjesë e Ukrainës së sotme nuk u pyetën se si duan të ndërtojnë jetën e tyre kur u krijua BRSS ose pas Luftës së Dytë Botërore. Liria drejton politikën tonë, liria për të zgjedhur në mënyrë të pavarur të ardhmen tonë dhe të ardhmen e fëmijëve tanë. Ne besojmë se të gjithë popujt që jetojnë në Ukrainën e sotme, kushdo që dëshiron ta bëjë këtë, duhet të jetë në gjendje të gëzojë këtë të drejtë për të bërë një zgjedhje të lirë.

Në këtë kontekst dëshiroj t’u drejtohem qytetarëve të Ukrainës. Në vitin 2014, Rusia u detyrua të mbronte njerëzit e Krimesë dhe Sevastopolit nga ata që ju vetë i quani “nats”. Populli i Krimesë dhe i Sevastopolit bëri zgjedhjen e tyre për të qenë me atdheun e tyre historik, Rusinë, dhe ne e mbështetëm zgjedhjen e tyre. Siç thashë, nuk mund të vepronim ndryshe.

Ngjarjet aktuale nuk kanë të bëjnë fare me dëshirën për të cenuar interesat e Ukrainës dhe popullit ukrainas. Ata janë të lidhur me Rusinë që mbron nga ata që kanë marrë peng Ukrainën dhe po përpiqen ta përdorin atë kundër vendit tonë dhe popullit tonë.

E ritheksoj: ne po veprojmë për t’u mbrojtur nga kërcënimet e krijuara për ne dhe nga një rrezik më i keq se ai që po ndodh tani. Unë po ju kërkoj, sado e vështirë të jetë kjo, ta kuptoni këtë dhe të punoni së bashku me ne që ta kthejmë këtë faqe tragjike sa më shpejt të jetë e mundur dhe të ecim përpara së bashku, pa lejuar askënd të ndërhyjë në punët dhe marrëdhëniet tona, por të zhvillojmë në mënyrë të pavarur, për të krijuar kushte të favorshme për tejkalimin e të gjitha këtyre problemeve dhe për të na forcuar nga brenda si një tërësi e vetme, pavarësisht nga ekzistenca e kufijve shtetërorë. Unë besoj në këtë, në të ardhmen tonë të përbashkët.

Do të doja t’i drejtohesha gjithashtu personelit ushtarak të Forcave të Armatosura të Ukrainës.

Shokë, baballarët, gjyshërit dhe stërgjyshërit tuaj nuk i luftuan pushtuesit nazistë dhe nuk e mbrojtën Atdheun tonë të përbashkët për të lejuar neonazistët e sotëm të marrin pushtetin në Ukrainë. Ju u betuat për besnikëri ndaj popullit ukrainas dhe jo ndaj juntës, kundërshtarit të popullit që po plaçkit Ukrainën dhe po poshtëron popullin ukrainas.

Ju bëj thirrje që të refuzoni të zbatoni urdhrat e tyre kriminalë. Ju bëj thirrje që menjëherë të vendosni armët dhe të shkoni në shtëpi. Unë do të shpjegoj se çfarë do të thotë: personeli ushtarak i ushtrisë ukrainase që e bën këtë do të jetë në gjendje të largohet lirshëm nga zona e armiqësive dhe të kthehet në familjet e tyre.

Dua të theksoj sërish se e gjithë përgjegjësia për gjakderdhjen e mundshme do të jetë plotësisht dhe tërësisht mbi regjimin në pushtet të Ukrainës.

Të fundit

Arrestohet shkupjani 20 vjeçar, dyshohet për 6 vjedhje

Dje në ora 19:00, policia ka arrestuar 20 vjeçarin...

Nuredini: Edhe në kohë krize, të kujdesemi për ambientin

Edhe në rrethana të krizës globale energjetike po bëhen...

Kriza energjetike/ Bekteshi takon Kryepeshkopin e Kishës Ortodokse

Në vazhdën e takimeve të krerëve fetarë në vend,...